Wyszukaj zawartość, posty, informacje
Casa Brutale

Live on the edge

Casa Brutale to geometryczne przeniesienie krajobrazu. To jawny wyraz prostoty i harmonii współczesnej architektury. To przestrzeń życiowa adaptująca się do otoczenia niczym kameleon, stworzona by służyć swemu właścicielowi i szanować środowisko. Jest to kompletne studium estetyki, struktury, funkcji i inżynierii, które, choć opracowane na wskroś szczegółowo, oczekuje na realizację. Casa Brutale to stanowiąca wyzwanie wizja OPA architektury innowacyjnej, w której to „innowacja” odnosi się do dawno zapomnianych pojęć, takich jak nastrój czy materialność. Jej subtelna forma pozwala wspaniałym widokom oraz grze światła i cieni zająć główne miejsce na scenie. Konstrukcja tej rezydencji opiera się na prostych materiałach: drewnie, szkle i betonie, konwergencji otaczającej ziemi i wody. Krajobraz tworzy nieodłączny element leżącej u jego stóp koncepcji, jako że żywioły penetrują i górują nad konstrukcją. Dach Casa Brutale, przeszklone dno basenu, stanowi kontynuację Morza Egejskiego z utworów poetyckich w idealnej relacji z bezkresnym błękitem nieba Grecji.

Konieczna w swej istocie prostota Casa Brutale określona jest przez trzy grube płyty betonowe z naniesionymi instalacjami. Krystaliczny basen wykonany ze wzmocnionego szkła usytuowany został między ścianami, aby złagodzić twardość materiału i wpuścić do środka mnóstwo naturalnego światła, rozjaśniając wnętrze rezydencji. Ogromna szklana fasada definiuje ramy zamykające piękno Morza Egejskiego i podkreśla je. Kompozycji dopełniają drobne detale malowanej na czarno stali i brązowo-czerwonego, postarzonego drewna. Casa Brutale penetruje krajobraz dosłownie jednocząc się z ziemią. Podziemny budynek korzysta na mechanizmie idealnej homeostazy, termicznie odizolowany od otaczającej ziemi, jak również na chłodzącym działaniu basenu. Wpływ wizualny budynku na krajobraz jest minimalny – widoczna jest tylko jedna fasada po stronie klifu, a kubatura nie wystaje nad poziom gruntu w najmniejszej nawet części. Penetrując przezroczyste lub pół-przezroczyste powierzchnie Casa Brutale, światło budzi obiekt do życia. Dynamiczne, świetliste wzory pieszczą nagi beton odbijającymi się załamaniami fal i cieni. Nagi beton, zwany też „béton brut”, to technika wykończenia, która nadała miano zarówno brutalności, jak i Casa Brutale – surowemu, bezpretensjonalnemu, monolitycznemu, podkreślonemu drewnianymi deskami, które formowały odlew.

Po zejściu pięćdziesięcioma stopniami w dół Morza Egejskiego, w cieniu olbrzymich betonowych belek, stajemy przed wejściem (do którego można również dotrzeć korzystając z windy). Wysokie drzwi obrotowe z postarzanego drewna (z osią na 3/4 długości) otwierają się na zapierający dech w piersi morski pejzaż, jaki rozpościera się za szklaną fasadą. Pozostała przestrzeń jest naga, czysta i prosta; minimalizm w najdoskonalszej postaci. Stół odlany z betonu połączono z betonowymi ławami pokrytymi ciepłym drewnem. Gładkie łuki rzeźbią linię kominka na ścianie przy ławie. Za stołem usytuowano pokój gościnny, uformowany pod staromodną płytą żebrową ze szklanym narożnikiem. Dalej za pokojem gościnnym znajduje się niewielkie przejście prowadzące do pomieszczeń gospodarczych (przechowalnia, łazienka i WC). Wewnętrzny bieg schodów składa się z cienkich, stalowych stopni, pozwalających na zachowanie ciągłości wizualnej od kuchni do szklanej fasady. Schody prowadzą na poziom międzykondygnacyjny, na którym z głównej sypialni rozpościera się ten sam obezwładniający widok na Morze Egejskie. Łóżko zostało odlane z betonu i wykończone drewnem, ściany natomiast pokryto lustrami dla wzmocnienia gry między światłem a cieniem. Casa Brutale definiuje na nowo harmonijną koegzystencję człowieka i natury w poetyckim hołdzie złożonym czystemu brutalizmowi.

opaworks.com
Visualisations © LOOM Design